Postawa strzelecka to sposób ustawienia ciała strzelca względem celu i broni. Jest fundamentem skutecznego, precyzyjnego strzelania. Każda postawa, niezależnie od warunków jej zastosowania, ma za zadanie zapewnić możliwie najwyższą stabilność, kontrolę nad bronią oraz powtarzalność każdego oddanego strzału.
Prawidłowo dobrana i wypracowana postawa minimalizuje niepożądane ruchy ciała, ułatwia pracę na spuście oraz pozwala zachować właściwą linię celowania. Ze względu na zmienność sytuacyjną oraz różne uwarunkowania środowiskowe w praktyce wykorzystuje się kilka głównych postaw strzeleckich, zarówno klasycznych, jak i improwizowanych. W dzisiejszym wpisie przedstawimy obecnie stosowane postawy, omówimy ich zalety i wady, a także przybliżymy użycie niestandardowych i improwizowanych pozycji.
Najbardziej naturalną, a zarazem najbardziej wymagającą postawą strzelecką jest postawa stojąca. Pod względem utrzymania stabilności jest najtrudniejsza, ponieważ ciało nie ma żadnego punktu podparcia poza stopami. Największe znaczenie mają tutaj równomierne rozłożenie masy i praca mięśni. Obecnie można wyróżnić trzy różne postawy strzeleckie w pozycji stojącej.
Postawa Weavera
Jest nazywana również postawą francuską. W tej pozycji strzelec jest ustawiony do celu bokiem, trzymając nogi w lekkim rozkroku. Tułów jest wyprostowany a biodra stabilne. Ręce utrzymują broń w naturalnym, napiętym układzie bez zbędnego przeciążenia przedramion. W tej pozycji strzelec zmniejsza pole trafienia przeciwnika, a jego lewa ręka stanowi skuteczną osłonę korpusu w przypadku trafienia. Postawa Weavera zapewnia także najwygodniejszy, najmniej męczący chwyt broni i jej dobrą stabilizację.
Ze wszystkich postaw strzeleckich postawa Weavera jest jednak najtrudniejsza do opanowania i wymaga długiego treningu, aby operator mógł przyjmować ją poprawnie i w pełni wykorzystać. Jest także najbardziej usztywniająca, co utrudnia szybkie manewrowanie z bronią.
Postawa Izraelska
Została opracowana przez izraelskie siły specjalne z myślą o łatwości wykonania i prostocie. W praktyce to postawa łatwa do nauczenia i szybka do przyjęcia. Zapewnia także dobrą stabilność broni podczas celowania. Strzelec zwraca się w niej frontem do celu, z wyprostowanymi ramionami i nogami w rozkroku. Mimo zmniejszonego profilu, strzelający jest bardziej narażony na trafienia frontalne. Po dłuższym czasie stosowania postawa ta może prowadzić do zmęczenia mięśni. Jest całkowicie niepraktyczna do celowania bronią długą i nadaje się wyłącznie do strzelania z pistoletów.
Postawa NATO
Nazywana również mieszaną. Z założenia jest połączeniem dwóch poprzednich postaw strzeleckich i obecnie należy do najpopularniejszych i najczęściej nauczanych. Strzelający stoi zwrócony frontem do celu, jak w postawie Izraelskiej, lekko pochylony, z ciężarem ciała przesuniętym nieco do przodu, w rozkroku i z ugiętymi kolanami. W tej postawie strzelec ma najmniejszy profil. Ponadto, jest ona bardzo łatwa do przyswojenia i uniwersalna, gdyż obecnie stosuje ją wiele formacji mundurowych i wojskowych. Może zostać bardzo łatwo połączona z technikami walki wręcz, jednak wymaga od operatora dopracowania i ćwiczeń, by mógł czerpać z niej maksymalne korzyści.
Postawa klęcząca
Postawa klęcząca stanowi kompromis między mobilnością a stabilizacją. Strzelec opiera jedno kolano o ziemię, a druga noga pozostaje z przodu. Stopa płasko przylega do podłoża, tworząc oparcie w trzech miejscach. W tej postawie broń jest trzymana zwykle w podobny sposób jak w postawie stojącej, z tą różnicą, że łokieć wspierający znajduje się często na kolanie nogi wysuniętej do przodu. Poprawia to stabilność w trakcie oddawania strzałów i znacząco wpływa na ich celność i powtarzalność.
Postawa klęcząca sprawdza się w sytuacjach, w których wymagane jest szybkie zmniejszenie profilu strzelca. Stanowi także podstawową postawę przy strzelaniu zza osłony.
Postawa leżąca
Leżąca postawa strzelecka jest najbardziej stabilną z trzech klasycznych postaw. Pozwala na maksymalne ograniczenie ruchów ciała, a tym samym na precyzyjne prowadzenie ognia. W tej pozycji ciało strzelca powinno być ustawione równolegle do celu lub pod małym kątem. Nogi należy wyprostować lub trzymać nieznacznie rozstawione, a stopy rozluźnić. Broń opierana jest na przedramionach, a w przypadku karabinu na dwójnogu lub plecaku.
Pozycja leżąca umożliwia osiągnięcie najwyższej celności i dokładności strzału oraz w znacznym stopniu utrudnia trafienie strzelca. Jej największą wadą jest bardzo duże ograniczenie mobilności oraz konieczność zajęcia pozycji na równym, stabilnym podłożu.
Improwizowane postawy strzeleckie
Postawy improwizowane to wszystkie układy ciała, które są adaptowane do konkretnych warunków terenowych, w jakich znajduje się operator. Obejmują pozycje częściowo podparte o elementy otoczenia, ściany budynku, pojazdy czy drzewa. Mogą to być postawy leżące, stojące, czy nietypowe, zależne od otoczenia. Nie są stosowane na co dzień, lecz jedynie w sytuacjach, w których przyjęcie normalnej pozycji strzeleckiej jest utrudnione lub niemożliwe.
Tego rodzaju postawy strzeleckie wymagają elastyczności, znajomości zasad stabilizacji ciała oraz biegłości pracy z bronią. Pomimo trudności, są niezastąpione w warunkach rzeczywistych.
Postawy strzeleckie – podstawa pracy z bronią palną
Postawy strzeleckie stanowią podstawę precyzyjnego i skutecznego posługiwania się bronią palną. Każda z nich odpowiada na konkretne potrzeby wynikające z sytuacji taktycznej i fizycznych możliwości strzelca. Każda forma ma na celu uzyskanie przez strzelającego jak największej kontroli nad posiadaną bronią oraz możliwości oddawania celnych, powtarzalnych strzałów w dowolnych warunkach. Mamy nadzieję, że powyższy wpis ułatwi opanowanie podstaw postaw strzeleckich, zrozumienie ich funkcjonowania i zastosowania w praktyce.
